نخل نور

 

مدینه از برکت نَفَس او سبز می‌شد و آفتاب صداقت از منزلگاه اندیشه‌اش بر می‌‌تابید. کلامش رویش حق را بالنده می‌کرد و قیامش در نیمه شب‌های تاریک با کوله‌باری از هدیه، مستمندان و بینوایان را دلشاد می‌کرد. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

آن امام همام، کوهی از وقار بود، دریایی از علوم، اقیانوسی از حکمت و فضیلت، گستره‌ای از رحمت و عبادت، که همتی بی‌همانند در برآوردن حاجت‌های مسلمانان از خود نشان می‌داد و لحظه ‌لحظه‌های حیاتش از تبرک یاد و نام خدا سبز و سرشار بود.

چهره‌ای دوست‌داشتنی، رفتاری سنجیده و متین، سینه‌ای انبوه از یقین، تلاشی در راه دین داشت. مفسر کتاب مبین، و حافظ ارزش‌های معنوی بود.

آن بزرگوار بنیانگذار نشر حقایق و توجه به دقایق است. دانشگاهی که امام صادق علیه السلام بنیان نهاد، سرچشمه‌ی انقلاب فکری و فرهنگی عمیقی در جهان اسلام شد.

نخل وجود والای آن پیشوای ما چنان ثمر داد، که مذهب ما را با نام خویشتن مزین کرد. آن بزرگوار به هنگام پرواز به ابدیت در آخرین کلام و پیام خویشتن، از نماز گفت و فرمود: «آن کس که نماز را سبک بشمارد، شفاعت ما را در نخواهد یافت.»

 درود بر آن سرور ساجد، آن رهبر ماجد و آن احیاگر سنن محمدی و بینش‌های والای علوی...

 برگرفته از کتاب ¤جرعه‌ای از جام ولا¤ نوشته جواد نعيمی

/ 0 نظر / 8 بازدید